RSS  

در روزهای غم و اندوه کنونی برای مردم آزاد اندیش ایران آرزوی تاب تحمل دارم  .

رویاپردازی مردم با اشتیاق و امید به تغییر ایجاد می شود غافل از این که اوباما نیست بر ماست. اهمیت این انتخابات در هر کشوری بسته به میزان محدودیت ها،فشارها وآمال مردمش متفاوت بود.در ایران گروه کثیری خوشحال بودند که یک انسان متفاوت،خندان،خوش پوش و البته سیاه پوست در راس امور قرار گرفته که این می تواند نوید آینده ای روشن در برخی روابط را بدهد.

اگر ریزتر شویم کیفیت این برداشت در بین گروه های مختلف ، متفاوت است ؛

به طور مثال جواد پسر همسایه به فکر تحصیل در هاروارد می افتد و آزاده دختر قمر خانوم در رویای پرسه زدن با دامن کوتاه و موی باز تو ولیعصر است.

از طرفی دانستن اینکه حضور اوباما چه اندازه می تواند برای مردم مهم باشد برای دولت مردان قابل توجه است؛از این جهت که بتوانند با ایجاد امواج منفی و گزارش های کذب مردم را نسبت به این تغییر دلسرد کنند . البته سابقه داشته که در شرایطی دست به نامه پراکنی هایی هم بزنند که از هر لحاظ جز سیاسی می تواند سرگرمی خوبی برای رسانه ها باشد (هیچ کس منکر این نیست که گاهی خنده هم لازم است) .

باری؛ واقعیت چیزدیگری ست کما اینکه روشن است شرح آن بر نوشته ما می افزاید . رییس جمهور هر کشوری البته به جز ایران نماینده گروهی از هم فکران خود است که به آن حزب می گوبند و منتخب این حزب سخن گو و مجری طرح های آنهاست . لذا از این رییس جمهور نمی توان انتظار انجام کارهای غیرقابل پیش بینی و کارشناسی نشده را داشت (لازم به ذکر است که در کشوری به نام ایران این اتفاق روزی سه مرتبه رخ می دهد )؛ شاید برخی اظهار نظرها و پیشنهاد برخی طرح ها از نظر گروهی ناگهانی باشد ولی این اتفاق در آن کشور مزبور ناشدنی ست . پیگیری زنجیر وار سیاست ها طی سال های متمادی در این گونه کشورها امری بدیهی ست که بسیاری از اتفاقات را قابل پیش بینی می کند.

دلبستن به تغییرات در کشوری که هزاران کیلومتر از نظر مکانی و هزاران سال از نظر سیاسی با ما فاصله دارد شاید درست نباشد.

بدين اميد به سر شد، دريغ عمر عزيز

                                          كه آنچه در دلم است از درم فراز آيد

اميد بسته ، برآمد ولى چه فايده زانك

                                          اميد نيست كه عمر گذشته باز آيد

كوس رحلت بكوفت دست اجل

                                           اى دو چشم ! وداع سر بكنيد

اى كف دست و ساعد و بازو

                                           همه توديع يكديگر بكنيد

بر من اوفتاده دشمن كام

                                           آخر اى دوستان حذر بكنيد

روزگارم بشد به نادانى

                                           من نكردم شما حذر بكنيد

در گذشته های دور پادشاهی بیگانه بر سرزمین مادری مسلط شد و وزیری داشت از خودش بسی بد خواه تر و زیرک تر. به او امر کرد که راهی بیاب تا بر روح و جان این مردمان مسلط شوم بدون آنکه بفهمند و اعتراضی بکنند. وزیر طوماری بنبشت و به جارچیان داد. قوانین جدید اعتقاد به دین قدیم و سواد آموزی را غیر قانونی اعلام کرد. و مالیاتها را به سه برابر افزایش داد. شب زفاف عروس از آن شاه بود و ارزش جان مردمان به اندازه چهارپایان کشور همسایه اعلام شد. هر گونه اعتراض و مخالفت با این قوانین مجازات مرگ داشت و در نهایت گوزیدن و چسیدن هم ممنوع اعلام شد. پادشاه گفت: ای وزیر این همه فشار آنان را به شورش وا خواهد داشت. وزیر گفت: نگران نباشید اعلیحضرت. بند گوزیدن همان سوپاپ اطمینانیست که انرژی اعتراضشان را خالی کنند. و چنین شد که وزیر گفت. مردم لب به اعتراض گشودند که این ظلمی آشکار است. این طبیعی است که پادشاه بخواهد مردم را به دین خودش در آورد و یا سواد خواندن آنان را بگیرد یا افزایش مالیات و مالکیت در شب زفاف هم رسمی قدیمیست. و بی ارزش بودن جان ما در مقابل جان مردمان همسایه هم از وطن پرستی شاه است اما دیگر منع چسیدن و گوزیدن خیلی زور است.آنان که باسواد تر بودند داد سخن دادند که اینان متحجرانی بیش نیستند. به خاطر این تفسیر علمی و کلمه متحجر سر تکان می دادند و خودشان را روشنفکر می نامیدند. وگفتند تازه مگر خود شاه نمی گوزد. جک های بسیاری ساختند در مورد شاه که از فرط نگوزیدن ترکیده, یا برای کنترل بر روده اش چوب پنبه به ماتحتش فرو کرده واینها را برای هم اس ام اس کردند و کلی خندیدند.نگهبانان حکومت گاهی به مستراح ها یورش می بردند و افراد گوزو را به منکرات می بردند. اما مردم همچنان به چسیدن و گوزیدن در خفا ادامه می دادند و این صداهای بویناک روده شان را اعتراضی عظیم به حکومت می دانستند. در کوچه های شهر نگاهی به این ور و آنور می انداختند و پیفی می دادند. مهمانی های زیر زمینی می گرفتند لوبیا می خوردند و گروپ گوز راه می نداختند. بعد از مدتی دیگر کسی آن ماجرای منع سواد و دین اجباری و کاپیتولاسیون و عروس دزدی و مالیات را به خاطر نیاورد و همگان سعی کردند از این آخرین حق بدیهی خوشان دفاع کنند. و پادشاه و وزیر قهقهه سر می دادند که چه زیرکانه مردمان را در بخارات اسیدی خودشان غرق و همگان را گوزو کرده اند.

منبع

رییس جمهور اسلامی ایران دیروز در کنفرانس خبری خود اعلام کرد: ما در كشورمان 100 هزار نفر معتاد خطرناك داريم و همين حدود نيز معتاد به ترياك هستند. احمدي‌نژاد تصريح كرد: حداكثر كساني كه در كشور معتاد هستند زير 600 هزار نفر است و افراد تزريقي نيز زير 5 هزار نفر هستند. برای آگاهی از مضحک بودن این آمار کافی است چند دقیقه در خبرها جستجو کنید. چندی پیش، ارگان سازمان ملی جوانان با انتشار آمار تکان دهنده ای از وضعيت اعتياد در ايران اعلام کرده بود: یک ميليون نفر از معتادان به مواد مخدر زير 19 سال سن دارند و سن اعتياد در کشور به 13 سال رسيده است.یا مدیر اجرایی انسیتو پارس اعلام کرده بود: بيش از ۳ ميليون معتاد به مواد مخدر وجود دارد که يا مبتلا به بیماری ايدز هستند و اگر نباشند همواره در معرض خطر ابتلا به اين بيماری قرار دارند. جالب اینجاست که آمار دروغ ارایه شده توسط احمدی نژاد با آمار ارایه شده از سوی بالاترین مرجع مسوول مواد مخدر در ایران یعنی ستاد مبارزه با مواد مخدر نیز در تضاد است.////// قسمت تاسف بار این آمار غلط این است که در حضور خبرنگاران و رسانه های مختلف بیان می شود و خبرنگارانی که بی شک از دروغ بودن این آمار مطلعند نه تنها در همان جلسه پرسش و پاسخ به وظیفه رسانه ای و حرفه ای خود عمل نمی کنند و پیگیر موضوع نمیشوند بلکه از صحبت درباره آن (حتی به صورت تلویحی) در خبرگزاریها و روزنامه های خود ابا دارند. و اما بخش فاجعه آمیز درباره آمار غلط این است که نه تنها در این مورد بلکه در موارد بسیار و مهم معیشتی و اجتماعی توسط بالاترین مقام اجرایی کشور ارایه می شود و هیچ گونه عکس العملی درباره آن در میان اینهمه مسوول و مدعی صورت نمیگیرد.

منبع

صدرالدین الهی

سیمین خانم بهبهانی دو غزل تازه‌اش را در ایام المپیک برایم فرستاد با یادداشت کوتاهی که در زیر می‌خوانید و در حقیقت شأن نزول غزلهاست.

شاعر همیشه مهربان بعد از سلام و تعارفات، به این بنده می‌نویسد:

دو غزل تازه تقدیم داشتم. باز هم مثل همۀ کارهای اخیرم شرح گرفتاری‌هاست که از همه مهمتر به دار کشیدن خلق‌الله بود. شوخی نیست که امسال نزدیک به چهل و چند نفر به دار آویخته شده‌اند. هیچ نمی‌دانیم گناهشان چه بوده و در کدام دادگاه محکوم شده‌اند و این در حالی است که برق نداریم (به‌اندازۀ کافی) و رودها و چشمه‌ها و تالاب‌ها پشت سر هم خشک می‌شوند. باقی بماند تا بعد.

به کدام گناه...؟
زیر قدم‌های خشکِ‌تان
دریا نمک‌زار می‌شود
هر یاس، دندان دیو و دد
هر یاسمن خار می‌شود

در خانۀ روشن از امید
ـ بام و در و روزنش سپید ـ
روشن به تاریک می‌رسد
روزن چو دیوار می‌شود

هرجا سپیدار سبز بود
شد زرد و پژمردگی فزود
زین غم که روزی به هر گذر
برپا ازو دار می‌شود

دیدی که امواجِ زنده‌رود
آورد سر بر زمین فرود
جویای آبش اگر شوی
خاکش پدیدار می‌شود

ای صبح! یک دم نفس بکش
ای تیره‌شب! پای پس بکش
ای مرغِ افسرده! این قفس
فردا چمن‌زار می‌شود

==

ای پاسداران محکمات!
عقلم درین کار مانده مات
چون شد که پاسخ به «ایّ‌ِ ذَ‌نْب...»
ایجابِ کشتار می‌شود

کاخ ستم استوار نیست
دور شما پایدار نیست
این کارِ پیرار و پار نیست ـ
تاریخ تکرار می‌شود...
7 مرداد 87

I
«بازیّ چرخ...»
چه شد که خورشید تیره شد
ز تیرگی‌های آهِ‌تان
ستاره را چشم خیره شد ـ
چه بوده آیا گناهِ‌تان؟

چه دست بر دارِتان کشید
شکسته گردن چه‌گونه‌اید
چرا تبرّا نمی‌کنید
ز حکمِ بیدادگاهِ‌تان؟

چنین که این حلقۀ تناب
فکندتان در چَم عذاب
برون شد از کاسه چشمِ‌تان
کبود شد روی ماهِ‌تان.

قلم ز دستم برون کنید ـ
ز بس که نقش ستم کشید
سیاه شد کاغذ سپید
چو روزگار سیاهِ‌تان!

به‌خاک خفتید گُم‌تبار
نشانِ‌تان نیست بر مزار
کسی ندانست سمت و سو
چه بود در رای و راهِ‌تان.

شکست جام یقین من
به سنگلاخ زمین من
شده‌ست اکنون حضورِ شک
به ردّ‌ِ تهمت گواهِ‌تان


II

کنون خطابی دگر کنم
نفوس را با خبر کنم
ازین حکایت که دستِ جور
فکنده در قعرِ چاهِ‌تان:

ایا بصیرانِ عقلِ کُلّ
ـ گرفته دستوری از رُسُل ـ
چه شد که بیداد می‌کند
به تُرکتازی سپاهِ‌تان

چو موج، مشتاق و توسنید
که چنگ بر ساحل افکنید
حذر! که خرسنگِ ساحلی
کند به زخمی تباهِ‌تان

زمانه بس بیضه بشکند
میان دستارِ کِیدتان
دگر چه باید زمانه را
اگر نباید کلاهِ‌تان؟

12 مرداد 87

 منبع

صدا و سیما که خود باید یکی از ارگان های حامی بازیگران باشد و در صورت موفقیت آنها در عرصه های مختلف تشویق شان کند حال در گزارشی عجیب که معلوم نیست از کجا ریشه گرفته است اقدام به تخریب چهره های فرهیخته و موفق سینما میکند .

در گزارشی که از بخش خبری ۲۰:۳۰ پخش شد به شکلی کاملا اماتور و احمقانه حضور پر افتخار گلشیفته فراهانی ، ستاره ی خود ساخته ی سینمای ایران در هالیوود را مورد نکوهش قرار داد .

این طرز برخورد با این گونه اتفاقات مهم ، که مایه ی مباهات بسیاری از ایرانی هاست آن هم از رسانه ی به اصطلاح ملی ،چیزی نمی تواند باشد جز کوته بینی و نداشتن ذره ای ملی گرایی . ملی گرایی از این جهت که هیچ وطن دوستی از موفقیت هم میهن خود شرمناک نمی شود .